قدرت جهنّمى و شيطانى خود كه شرق و غرب جهان را گرفته است ، « 1 » و در ظاهر و آشكارا شراب مىخورد ، و با زنان مُغنّيه در مجالس خمر و سكر شب را به صبح ميآورد ، و نكاح حرمات را رواج ميدهد ، و ميمون بازى مينمايد ؛ و نه تنها

--> ( 1 ) به منجنيق بستن مسجدالحرام توسّط لشكريان يزيد مستشار عبد الحليم جندى كه از اركان مجلس اعلاى شؤون اسلاميّه مصر است ، در كتاب نفيس خود : « الامام جعفرٌ الصّادق » ص 52 ميگويد : يزيد در سالهاى حكومتش كار را بدانجا رسانيد كه لشكرى را به سوى مدينه مجهّزاً گسيل داشت تا خون ريخته شود و هتك حرمت گردد ( در واقعه حَرَّة ، سنه 63 ) تا در آن هشتاد نفر از اصحاب رسول الله كشته شوند . و پس از آن در روى زمين ديگر يك نفر بَدْرىّ ( كسى كه از اصحاب رسول الله در جنگ بدر شركت نموده بود ) پيدا نشد . و از قريش و أنصار هشتصد نفر كشته شدند ، و از موالين و تابعين و سائر افراد مردم ده هزار نفر ! و سپس در آخرين ايّام زندگياش ، لشكرى را فرستاد تا كعبه را محاصره كردند پس از آنكه آن را آتش زدند ؛ و كدام سوء عاقبتى براى أحدى از افراد بشر از اين فظيعتر به نظر ميرسد ؟ بلكه براى كدام دولتى ، سوء عاقبتى بهتر و بيشتر از اين ، دلالت بر غضب آسمان بر آنها مىكند ؟ آرى ! اين آتش زدن كعبه و كشتار صحابه و سر بريدن هزاران مسلمان نبود مگر أحداث و وقايعى كه در سه سال مدّت حكومت خود نمود . اين ، خاتمه‌اى طبيعى براى ابتداى فظيع حكومتش بود ، و پاداشى بود كه به خود و به دولتش با دست خود وارد ساخت . زيرا يزيد أساس ابتداى حكومتش را با جريمه كربلا در روز عاشورا در دهم محرّم سنه 61 گشود ، و در آن روز از جرائم و فظايع ، امورى تحقّق يافت كه نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده بود ؛ نه مانند آن را و نه شبيه و نزديك به آن را ؛ از شهادت أبو الشّهداء : الحسين بن علىّ كه پيامبر درباره او در دعاى خود گفته بود : اللَهُمَّ إنِّى أُحِبُّهُ فَأُحِبُّ مَنْ يُحِبُّهُ . « بار پروردگارا ! من او را دوست دارم ؛ پس دوست دارم كسى كه او را دوست داشته باشد ! » آن كسى كه او را خلفاى راشدون معظّم ميشمردند ، و جميع مردم در طىّ عصرها و دورانها او را تعظيم مينمودند ؛ آن كس كه در عطايش و در عبادتش پيشواى مردم بود ، و در تواضع و شجاعتش در « جَمَل » و « صِفّين » و « نهروان » در كنار أمير المؤمنين علىّ بود . تا آخر آنچه را كه آورده است .